Meldonium

[su_column]

De tenniswereld zal het voortaan moeten stellen zonder de Queen of Screams. Betrapt op doping. Meldonium. Vind ik jammer. Ik keek verlangend uit naar het moment dat Maria Sharapova haar kreunrecord weer zou verbreken. Bleef ik voor thuis, geluidsmeter op schoot, statistieken bij de hand. Maria’s beste prestatie stamt uit 2009. Met een volume van 105 decibel produceerde ze kreten vergelijkbaar met een kettingzaag op één meter afstand, een gierende straaljager op negentig meter hoogte, een voorbijrazende trein.

[su_quote]De zwendelaar rijdt in het peloton als een gloeilamp voorbij[/su_quote]

Overigens heeft de Portugese Michelle Larcher de Brito het wereldrecord in handen. De meter sloeg bij haar uit naar 109 decibel: een brullende leeuw naast je oorschelp. Chapeau! Ik heb nooit oordopjes bij de krijsende dames kunnen ontdekken. Dus kijk er niet van op wanneer na discodoofheid de wereld gaat kennismaken met tennisdoofheid, waarvoor naast Sharapova en Larcher de Brito bijvoorbeeld ook Fransesca Schiavone en Serena Willams nadrukkelijk in aanmerking komen.

Wat ik bij Sharapova sterk bewonder is dat ze zelf fervent voorstandster is het kreunen op de courts hard aan te pakken. Ze baalt, of zo u wilt baalde, van zichzelf. Steunen was vanaf haar vierde in haar spel meegebakken; nu is ze te oud het eruit te halen. Kermen hoort bij haar spel als krenten in een krentenbol. Zonder krenten geen krentenbol. Zonder gillen geen tennis. Mooie reden. Stoppen met schreeuwen gaat niet meer.

En toen was er Meldonium, uithoudingsvermogen vergrotende doping – inderdaad vond ik het soms merkwaardig hoe Maria na drie slagenwisselingen altijd probleemloos overeind bleef. Het smeermiddel heeft haar nu een handje geholpen met stoppen. ‘Heb ik genomen’, bekende ze met opgeheven hoofd, ‘al jaren, tegen griep.’ Een afgang met stijl. Klasse, Maria. Maar wat zal ik je missen.

[/su_column]

Een andere Rus, ijssprintkogel Pavel Koelizjnikov, zakte ook door het ijs. Een béétje dopingwatcher kon zien dat Meldonium hem bij zijn wereldrecord op de 500 meter verdacht snel door de laatste bocht hielp. Prachtige beelden dus, maar je wist niet wat er gebeurde. Na hem testten bijna 200 sporters positief op Meldonium. Ze moesten het sportveld ruimen. Onverbiddelijk was het WADA, een clubje gewichtige dames en heren – de dopingautoriteiten. Tot het plots anders besliste, anders zou er straks geen sporter meer overblijven. Wie in 2016 was betrapt kreeg het voordeel van de twijfel. Maria Sharapova bleef de Sjaak.

Intussen verbaasde ik me over een andere vorm van doping die ineens opdook, of voorbij zoemde: het motortje in een fietsframe. Wie doet zoiets? Als je na tien kilometer okselfris op je kantoor moet zijn, OK, maar om een wielerkoers te winnen? Dat zou mijn eer te na zijn. Bovendien, een warmtemetertje langs het parcours laat een witheet frame zien, de zwendelaar rijdt in het peloton als een gloeilamp voorbij. Hoe dom moet je zijn? Wat moeten wij met deze wetenschap?

Meldonium is een middeltje tegen hartfalen, dus wellicht een tip bij een verouderende ledenbestand. Ikzelf pak overigens graag de honderd procent voet aangedreven fiets. Ook prima tegen falende harten. Dus peddel ik naar de tennisbaan en drink nadien met vrienden een opkikkertje of twee, drie. Ons eigen Meldonium. Mochten de autoriteiten besluiten buiten het complex een controlefuik te installeren, dan zou ook deze mogelijk tot schorsingen kunnen leiden. Niet op de baan maar op de weg.

 

Hawk-Eye

© Niets van deze publicatie mag worden verveelvoudigd en/of openbaar gemaakt worden door middel van druk, fotokopie, of op welke andere wijze dan ook, zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van de schrijver.