Ballet

[su_column]De eerste keer dat ik mijn eigen stem hoorde, werd ik niet vrolijk. Klink ik zo? Zacht geetje, sloompjes, niet bepaald een ferm Leids Sleuteltje.
Het voorval vond plaats bij vriendjes thuis, waar we een hoorspel opnamen ter opluistering van de verjaardag van onze meester van de vijfde, de dag erop. De bandrecorder gaf onze stemmen zonder pardon weer. Ook mijn vriendjes moesten even slikken toen ze zichzelf voor de eerste keer hoorden.
Voor je omgeving is je stem een vertrouwd geluid. Heel erg vertrouwd zelfs; je wordt er aan herkend. Voor mij lag dat anders. Het was geen vertrouwd geluid dat uit de bandrecorder opsteeg maar een wezensvreemd klank, die schrik en schaamte zwetend door mijn poriën joeg. Dat was ik.
Nog steeds bekruipt me een lichte gêne bij het horen van mijn stem, tegenwoordig vaak vereeuwigd op film: ‘Nou, we zitten nu dus op Kreta’- wijzend op een bordje Kreta,
 
[su_quote]De film was een spiegel, adembenemend van ontzetting[/su_quote]‘Wa hè jij grote ore’ tijdens een feestje, ‘Ik geloof dat mijn geheugenkaart vol is’, als de geheugenkaart vol is. Volstrekt overbodige informatie, maar in de loop der tijd toch min of meer vertrouwde klanken – en geleuter. Onvertrouwd is vertrouwd geworden, met wel nog steeds een lichte schroom voor die zachte g bij opgewonden praatjes – en bij te veel geleuter.
Eindelijk min of meer gewend aan mijn eigen tonen, schuurt nu een volgend dingetje. Die van het bewegen. Ben je jong dan beweeg je soepel, natuurlijk, als vanzelf. Jij bent die stoere Adonis, die dartele Venus.
Dat bewegende zelfbeeld, gekweekt in jeugdig jaren, vastgelegd op 8 mm filmpjes of geëtst in het geheugen, hou je graag vast. Zo zie je jezelf het liefst. Het voedt je overtuiging, je zelfvertrouwen, je trots. Dat ben ik. Het beeld van de eeuwige jeugd. Dat koester je. Ik althans.
Omdat bewegende beelden uit mijn topjaren niet bestaan, steunde ik jaren op gekoesterde herinneringen aan een veerkrachtig, sportief bewegend lichaam. In gedachten bleef ik de flexibele, slijtvaste Adonis, waar de tijd geen vat op had gekregen.

[/su_column]Tot iemand bij toeval een paar tennisgamepjes van mij op video wist vast te leggen. Hé, moet je kijken, dat ben jij!’ De film was een spiegel. Adembenemend van ontzetting. Mijn waan van eeuwige jeugd lag binnen een mum aan diggelen. Tennis ik zo? Speelse vlugheid had plaatsgemaakt voor knokig, houterig, stapjes te laat - mede doordat m’n knieën, ik zoek nu al excuses, stapje voor stapje hun verval hadden ingezet. Adonis met de motoriek van houten klaas.
De minst geschikte tip om mij aan mijn tennistechniek te laten sleutelen is: ‘Laat je eens een keer filmen om te zien wat je fout doet’. Mijn gebrekkigheden op video slorpen namelijk zoveel aandacht op, dat zoeken naar ruimte voor verbetering erbij inschiet. Ik kan geen afstand nemen van mijn houten klazerigheid.
Liever hoor ik gerichte aanwijzingen van een trainer. Of ik zoek naar leerzame filmpjes op internet. Ik bestudeer mijn tennisidool Roger Federer, uiteraard in slow motion, want beter te volgen – hoewel zijn voetenspel mijn eigen voetenspel slechts verder in de knoop helpt.
Daarom maar wat verder gesnuffeld in de tragere oudheid van het tennisspel.
Ik stuitte op instructiefilmpjes van Suzanne Lenglen, de ‘Great Lady’ van het Franse tennis, begin vorige eeuw, naar wie het Centre Court van Roland Garros en de Cup van hetzelfde toernooi bij de vrouwen is vernoemd. Niet zomaar de eerste de beste. Daar kon ik vast wat van leren.
Fascinerend was het. Zestien en een halve minuut keek ik naar een balletuitvoering, een beter woord kan ik er niet voor vinden. Lange fladderjurken, sierlijke sprongetjes, gracieuze armzwaaien. Suzanne lijkt te zweven. In 1925 top of the bill, anno 2017 het ultieme bewijs dat het edele spel zich stevig heeft ontwikkeld. Met alle respect, maar zou je het tennis nu zo ten uitvoer brengen, je zou aan alle kanten van de baan worden gemept – mits je tegenstander zijn lachbuien kan bedwingen. Het haar vragen lukt niet meer, maar ik gok dat Mademoilselle Lenglen nu net zo trots en vrolijk van haar instructievormpjes zou worden als ik toen ik voor het eerst mijn eigen stem hoorde.

 

Hawk-Eye

© Niets van deze publicatie mag worden verveelvoudigd en/of openbaar gemaakt worden door middel van druk, fotokopie, of op welke andere wijze dan ook, zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van de schrijver.