Truc

Laatst gedroomd over een idool. Overkomt me met enige regelmaat. Niet altijd over hetzelfde. Met het verstrijken der tijd wijkt het ene idool voor het andere. Zal te maken hebben met de ogen waarmee ik in bepaalde levensfases tegen deze en gene aankijkt, waaronder idolen, hoewel een aantal steevast blijft komen opdraven, waaronder Mick Jagger.

Had ik als kind al idolen? Als devoot katholiekje was er dat één: god. Ik vereerde hem met hart, ziel en gebed, ondanks de nachtmerries die afbeeldingen en verhalen behorend bij het Roomse geloof me bezorgden. Ik kan er een boek over schrijven…

Speedy bleek ooit een drietje te zijn geweest.

Met het klimmen van inzicht en de jaren, liet god het in mijn ogen en beleving afweten, en verdween uit mijn dromen – en mijn nachtmerries. Op de keper beschouwd kan god bovendien geen idool zijn. Een idool vereer je, in de stiekeme hoop ooit zelf die onhaalbare status te bereiken. Dat is bij god onmogelijk. En stel je eens voor dat hij(?) niet bestaat! Sta je mooi voor paal. En nog iets: een idool aanbid je, je dweep ermee, een idool is een soort afgod; dat lijkt me een kwalificatie waar een echte god niet blij mee zal zijn.
Ik schreef het al. In mijn dromen loop ik regelmatig Mick Jagger tegen het lijf. We zijn vrienden, en zijn bandmaatjes behandelen me of ik erbij hoor; ik ben immers Micks vriend. We eten samen, bezoeken samen feestjes, hebben samen gein, ik sta op het podium bij optredens. Ik ben de kameraad van de grote Jagger, en hij van mij.

Mick is niet mijn enige idool. Willem Alexander laat zich wel eens zien, lucky me samen met zijn eega, en ook Karel Appel en de Dalai Lama zijn wel eens langs geweest. Het zijn allemaal goed bekenden van me. Ik heb het hoog in de bol.

Ik heb nog zo’n fenomenale vriend: Roger Federer. Hij was het die recent in mijn droom kwam opdraven. Privé staat Roger minder dichtbij dan Mick, we komen niet bij elkaar over de vloer, maar telkens als we elkaar treffen straalt hij van blijdschap bij het weerzien, een genoegen dat overigens geheel wederzijds is.

Het enige wat Roger en ik doen is op de tennisbaan een balletje overslaan. Hij, altijd in keurig net wit, slaat naar mij, ik sla terug. Ik zweef over de baan, time als de beste, ben overal op tijd, sta ik de juiste positie, raak elke bal goed. Alles lukt - Gerwin zou trots op me zijn – net als bij Roger, uiteraard. We spelen in feite één lange rally.

Plotseling stonden we naast elkaar. Als dikke vrienden, maar ook als dubbelpartners. Zijn advies: doe maar niks, laat maar aan mij over. Een tip die ik opvolgde. We wonnen.
Geen wedstrijd speel ik nu meer zonder Roger, volgend jaar heb ik ranking 2 op mijn pasje staan. Nog even en je ziet me op de Grand Slams, want Roger vindt het allemaal bar gezellig en vermakelijk. Die wil niet meer zonder mij, zijn goede vriend.

Dromend leerde ik zo de truc bij uitstek. Kies bij het dubbelen een partner die ver boven jouw niveau uitstijgt, razendsnel is, veel van je kan hebben en een kei is in het singelen. Succes zal je deel zijn.
Eenmaal wakker dacht ik na hoe die succesformule bij mij had kunnen ontwaken. Plots wist ik het. Ik zag een onbeholpen tennisdame voor me, met een Speedy Gonzales van een partner die ferme klappen met precisie kon plaatsen: onze tegenstanders in een recent toernooi. We verloren. Bij de gebruikelijke naborrel bleek Speedy ooit een drietje te zijn geweest. Om zijn aantrekkelijke partner te behagen had hij het racket na jaren weer opgepakt. Met een glas rode wijn in haar hand jubelde zijn aanstaande dat ze volgend jaar waarschijnlijk wel een zesje zou zijn.

Hoewel ik rankings vaak stoer aan mijn laars lap, lijkt mijn droom toch een traumaatje te onthullen.
Mochten dromen echter bedrog zijn, dan vraag ik mijn idolen met klem mijn ego te komen blijven strelen.

 

Hawk-Eye

© Niets van deze publicatie mag worden verveelvoudigd en/of openbaar gemaakt worden door middel van druk, fotokopie, of op welke andere wijze dan ook, zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van de schrijver.

Kijk ook eens naar het boek van Jos van Beek: En God deed niets